و قد ينقدح الشك في الثاني باحتمال كونه معطوفا على اسم إن فلا يدل على بقائه عندنا لو لا النص على كونها محكمة . شرح فارسى : مرحوم شارح مىفرماين : جماعتى از اصحاب كه از جمله ايشان مرحوم محقق در شرايع و علامه در تحرير هستند به همين قول قيل متمايل شده‌اند با اينكه علامه عليه الرحمه در كتاب مختلف بقول اوّل قائل شده و در سائر كتب و تصنيفات خويش به حالت تردد و توقف بوده و بهيچكدام از دو قول ميلى نشان نداده‌اند . از نظر ما نيز جا دارد كه در اين مسئله توقّف شده و به هيچيك از دو رأى مذكور فتوى نداد اگرچه البته قول اوّل خالى از قوّت نيست و آن اختيار مرحوم مصنف در كتاب شرح ارشاد است . سپس مىفرماين : گفته شد وجه توقف يا ردّ قول قيل دو امر است : الف : آيه شريفه : العين بالعين . ب : اصالة البرائة كه مقتضى نفى ديه و تنها ثبوت قصاص مىباشد . ولى از هردو اينطور جواب داده شده : امّا از آيه گفته‌اند : كلمه [ العين ] مفرد محلّى به الف و لام است نه جمع و در محلّش مقرّر است كه مفرد افاده عموم نكرده و اين جمع محلّى به الف و لام است كه مفيد عموم مىباشد . توضيح گويا قائلين بنفى ديه از آيه اينطور استفاده كرده‌اند كه كلمه [ العين ] مفيد عموم است يعنى در تمام موارد جنايت بر عين موجب آن است كه